ความคิดถึงนี่ก็แปลกเนอะ

เขียนว่าคิดถึง

แต่พอคิดแล้วไม่รู้จะถึงคนที่คิดอยู่รึป่าว

 

ถ้าเป็นสมัยก่อนก็คงจะลำบากมากนะ

ไม่รู้จะทำยังไง

ถึงจะให้เขารู้ว่าเราคิดถึงเขา

 

โชคดีที่ได้เกิดมาในสมัยนี้

มีมือถือ

มีอินเตอร์เนต

มีเอ็ม

มีเวบแคม

มีอุปกรณ์ต่างๆนาๆ

ที่จะบอกเขาให้รู้ว่าเราคิดถึง

 

แต่วันนี้

ไม่รู้ว่าใครคนนั้นจะคิดถึงปองรึเปล่า

รู้แค่ว่าเขาทำงาน

อาจจะคิดถึงปองมั้ง

(((ก็ต้องคิดถึงอยู่แล้วล่ะ)))

แต่อยากให้คิดเรื่องงานก่อน

 

ว่างแล้วค่อยคิดถึงปอง

 

เรื่องอีเมลเขาจะคิดมากมั๊ยนะ

อย่าคิดมากเลยนะ

เพราะปองไม่คิดมากหรอก

จากนี้ไปจะไม่พูด ไม่คิดเรื่องอีเมลนี้แล้วนะ

 

...

 

ปองทนได้

ปองทนได้ทุกอย่าง

 

อยากอยู่เงียบๆ

ในมุมหนึ่งของบ้าน

บ้านที่ปองกับพี่เจอกัน

เราอาจจะไม่ทักไม่คุยกันในบ้าน

แต่ข้างนอกบ้าน

เราจะพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเหมือนที่ผ่านมา

((อะไรทำนองนี้))

 

แม้ใจหนึ่งปองไม่อยากจะกลับไปเลย

 

แต่ปองจะกลับไปเพื่อทำความฝันให้เป็นจริง

สักวันหนึ่ง

ปองคิดไว้ว่า

อาจจะเขียนหนังสืออยู่ในมุมเล็กๆ

แล้วก็ได้เป็นนักเขียนอย่างที่ต้องการไว้

 

ไม่จำเป็นต้องมีสังคมกับใครอีกต่อไปแล้ว

ปองอยากอยู่เงียบๆ

แค่มีคนที่เข้าใจปองมากที่สุด

ก็พอ

...

 

 

ปองจะต้องใช้เวลาค้นหาอีกกี่ปี

หรืออีกกี่ชาตินะ

กว่าจะได้เจอคนที่เข้าใจปอง

และรับปองได้ทุกอย่าง

 

คนที่อยู่ด้วยกัน

คนที่นิสัยคล้ายๆ กับคนที่เคยฝันไว้

คนที่เป็นทุกอย่าง

พ่อ เพื่อน พี่ชาย น้องชาย ลูก และ คนรัก

คนที่ทำให้หัวเราะ

คนที่ทำให้ร้องไห้

คนที่ทำให้ดีใจ

คนที่ทำให้มีความสุข

คนที่เปลี่ยนให้ปองเป็นคนดีขึ้น  ดีขึ้น

 

รักในสิ่งที่ปองเป็น

 

นิสัยคล้ายๆ กัน

และทำวันของเราให้มีความสุข

 

 

ปองจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่

ที่จะทำให้ใครที่ว่า หันมาทางปองและรักปอง

แม้รู้ทั้งรู้ว่า

ตัวเองเป็นผู้หญิงที่เห่ยขนาดไหน

 

และก็ไม่รู้ด้วยว่า

เขาจะรักไปอีกนานเท่าไหร่

 

บางทีอาจจะทำตัวเหมือนผู้หญิงใจง่าย

รักใครง่ายๆ

แต่ความจริงแล้วมันมีมากกว่านั้น

 

ปองไม่ได้รักใครง่าย

ปองแค่รู้ตัวเฉยๆ

ว่าปองควรจะรักใคร

 

จะรอวันที่ได้ทับทิมปลุกเสกนะ

เหอเหอ

+++QooPong's Diary+++

thanx for ur comments ka.