...มันผ่านไปแล้ว...

อย่าหยิบมีดนั้นมาแทงใจอีก

 

 

เพราะว่าในโลกนี้

ยังมีคนอีกมากมายที่ทำให้เรา

เสียใจ

เสียความรู้สึก

โกรธ

หงุดหงิด

เบื่อหน่าย

 

ปองเห็นการกระทำของเขาเหล่านั้น

ที่เขาทำกับปอง

เป็นต้นว่า

 

พูดประชดแดกดันปอง

(ทั้งที่ตัวเองก็แก่ราวแม่ปอง)

(แต่ก็ยังคิดถือสาหาความกับเด็กอย่างปอง)

ก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าเขาจะตั้งแง่  ถือสา  หาความ

กวนประสาท  และทำตัวเกรียนอย่างนี้ไปทำไมไม่รู้

 

แปลกดี..  ปองก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก

 

แค่ปองไหว้เขา  แต่เขาทำเป็นเมินปอง

ก็ไม่แปลกนี่..  กับการที่คนๆ หนึ่ง  ไม่ได้ละความเป็นตัวตนของตนเอง

เขายังยึดความเป็น "กู" ไว้อย่างเหนียวแน่น

ไม่ใช่ "กู" เฉยๆ นะ "กูใหญ่" ซะด้วย

 

ตลกดี

แก่ก็แก่

แล้วยังทำตัวอย่างนี้

จะมาอะไรกับเรานักหนาเนอะ

 

เขาคงมีความสุขที่เขาทำเป็นไม่เห็นเรา

เขาคงมีความสุขที่ไม่รับไหว้เรา

เขาคงมีความสุขที่ได้ประชดเรา

 

เขาคงคิดว่าเราจะดิ้นตาย

ทุรนทุราย

กับการที่เขาทำอย่างนั้นมั้ง

 

แปลกดี  .. คนอย่างนี้ก็มีในโลก

 

เขาเรียกว่า "สำคัญตัวผิด"

เขาคิดว่าเขาเป็นคนสำคัญ

ด้วยตำแหน่งหน้าที่การงานของเขา

แต่เขาไม่คิดหรอกว่า

สิ่งนั้นมันไม่จีรังยั่งยืน

 

และการที่ปองทำงานตรงนี้ก็ใช่จีรังยั่งยืนไปชั่วชีวิตซะเมื่อไหร่

 

เขาคิดว่าเขาจะทำอะไรกับลูกจ้างตัวเล็กๆอย่างปองได้

ปองก็จะปล่อยเขาคิดไป

เขามีสิทธิ์คิด

มีสิทธิ์ตัดสินใจ

เพราะตำแหน่งหน้าที่การงานของเขา

เอาเลย...

ทำได้เต็มที่

 

มันก็แค่เปลือกนอก

 

มันแค่ตำแหน่งสถานะทางสังคม

แต่คุณค่าความดี

ความเป็นคน

ความเข้าใจโลก

วุฒิภาวะทางอารมณ์

มันต่างกัน...

 

น่าสมเพช

...

อายุก็เยอะแล้วนะ

ช่างไม่ปล่อยวาง

ช่างไม่รู้จักการให้อภัย

(((ทั้งๆ ที่ปองยังไม่รู้เล้ย ว่าไปทำไรให้เขา)))

 

ยึดแต่ตัวเอง

ตัวกู

กู

 

เออ...  เอาเข้าไป

ชาตินี้เขาคงหาความสุขได้สักวันหนึ่งเนอะ

 

 

อีกคน

เราอุตส่าห์สอนอะไรให้

((ซึ่งก็สำคัญกับงานเขา..  ไม่ทำก็ตามใจสิ))

ความหวังดีของเรา

แต่เขาคิดว่าเราไปเพิ่มงานเขา

เราไม่ดีอย่างนั้น  อย่างนี้

 

ปองจะสอนให้เขาทีเดียวจบ  ซึ่งมันก็ไม่เห็นจะยากตรงไหน

แต่เขาก็บอกว่า

เดี๋ยวก่อนได้ไหม

ฉันไม่ใช่อิกคิวซังนะ

ถ้าทำเสร็จแล้วฉันจะเรียกเธอ

 

((อืม..  เพิ่งรู้ว่า  ปองมีเจ้านายอีกคน))

 

ก็เข้าใจนะ

ว่าหัวสมองคนเรามันไม่เหมือนกัน

ความฉลาดปราดเปรื่องก็ไม่เหมือนกัน

ข้อนี้ปองทำใจได้

 

ช่างมันเถอะ

 

คนๆ นี้สิทธิ์ของตัวเองล่ะ รักษาสุดชีวิต

แต่สิทฺธิ์ของคนอื่นไม่เคยจะเคารพ

 

ไม่รู้ว่าอยู่ในสังคมมาได้ยังไงเนอะ

ปองดูแล้วก็..

แปลกดี

(อีกนั่นแหละ)

 

โลกนี้มีคนอยู่หลายอย่าง

คนที่ทำให้เราเจ็บช้ำน้ำใจ

อย่างที่บอกไว้ข้างต้นน่ะ

มีไม่ใช่น้อย

 

และน่าแปลกที่เราจะต้องเจออย่างงี้ไปเรื่อยๆ

ตราบเท่าที่เรายังดำรงชีวิตอยู่ในสังคม

 

หากเราปล่อยใจเรา

ให้หวั่นไหว

หงุดหงิด

เสียใจ

โกรธ

โมโห

..

ปล่อยให้ตัวเราเองมีความรู้สึก

ตามอารมณ์ของคนๆ นั้น

 

มันก็เหมือนกับว่า

เราได้หยิบมีดมาแทงใจเราเอง

 

คิดครั้งหนึ่ง

เสียใจครั้งหนึ่ง

ก็เท่ากับเอามีดแทงใจหนึ่งครั้ง

 

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

เก็บเอาเรื่องนี้มาคิดอีก

ก็เสียใจอีก

เท่ากับเอามีดมาแทงใจเป็นครั้งที่สอง

 

แล้วเราจะเจ็บปวดไปเพื่ออะไร(วะ)?

 

ปองก็ไม่คิดเด่ะ

ปล่อยเขาบ้าไป

ก็มอง

แล้วขำ

ปนตลก

ปนสมเพช

 

จะบ้าไปได้อีกเท่าไหร่ก็เชิญเหอะ

จะทำอะไรกับปองก็ทำ

 

ถ้าปองไม่สนใจซะอย่าง

ไม่ปล่อยใจปองให้เป็นไปตามอารมณ์คนพวกนั้นซะอย่าง

เขาพอใจจะทำอะไรก็ทำไป

 

ไร้สาระ

 

ชีวิตปองยังมีเรื่องต้องทำอีกมากมาย

ไม่อยากใช้เวลาชีวิตที่เหลือ

(ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเหลืออีกเท่าไหร่)

หมดเปลืองเวลา

เสียกำลังใจ

เสียใจและเสียความรู้สึก

 

ทั้งๆ ที่

ชีวิตเป็นของเรา

เราควรจะหาแต่สิ่งดีๆ มีคุณค่าให้แก่ชีวิต

จะดีกว่าเนอะ

 

เนี่ยแหละน้า...

เค้าถึงได้บอกว่า

"ความกดดันมันเป็นเกมส์ในที่ทำงาน  สำหรับคนอายุน้อย"

 

มันก็เป็นแค่เกมส์ เกมส์หนึ่ง

เล่นเป็นก็จะสนุกไปกับเกมส์

 

 

มันก็แค่เกมส์เกมส์นึง

อย่าคิดว่าจะได้เป็นหัวหน้าตลอดไป

อย่าคิดว่าจะมีโอกาสเป็นอย่างนี้ตลอดไป

 

ส่วนปอง

ปองก็ไม่คิดว่าจะเป็นครูอัตราจ้างไปตลอดชีวิตหรอก

 

เพราะชีวิตนี้ปองมีเป้าหมายแล้ว

 

เคี๊ยกกกกกกกกกกกก

 

+++QooPong's Diary+++

สู้ๆ นะ สำหรับคนที่ทำงานหนักทุกคน

งานคือเงิน

เงินคืองาน

บันดาลสุข

thanks for ur comments ka

TC