เหอเหอ...

ที่ว่าสุดยอดอ่ะ ไม่ใช่อะรัยอย่างที่คิดหรอกนะ

 

ก็วันนี้

ใช้พลังงานจนแบตจาหมดตัวอยู่แล้วอ่ะ

 

ตอนนี้ก็เลยเบลอๆ 

รีบๆ มาอัพได

เผื่อลืม

(((แระจาได้จำได้ว่าเราได้ทำงานหนักมากๆ อย่างงี้)))

 

วันนี้ก็ฉายเดี่ยวตั้งแต่คาบแรกเลย

คาบสองได้ว่างนิดหน่อย

ก็แค่เข้าไปสั่งงานวิชาอังกฤษ ของอาจารย์ท่านหนึ่ง

(((แบบว่า เขาไปเมืองนอกน่ะ)))

แต่ก็ต้องเตรียมตัวยุ่งเพราะจะมีคนมา observe ชั่วโมงของปอง

 

ชีตจาสอน ก็ไม่ได้เตรียม

(((ก็เวลาเสาร์อาทิตย์ เอาไปทำงานหมดแว้ว)))

(((วันเสาร์----เยี่ยมบ้านเด็กทั้งวัน ได้ ๑๐ หลัง)))

(((วันอาทิตย์ ก็สอนพิเศษซะครึ่งค่อนวัน กลางคืนก็ตรวจข้อสอบ)))

 

ทีนี้ เจ๊ จากแจแปนฟาวนด์ ก็มาถึง ร.ร.อ่ะ

ก็เลยฉุกละหุกไม่รู้ทำไง

ดีที่โทรหา อิบอล ก่อน

เพราะเค้าเคยไป ออฟเสิร์ฝ ชั่วโมงสอนบอลมาก่อนแล้ว

บอลมันก็เลยแนะนำมาหน่อย

(((เหมือนจะเป็นประโยชน์... แต่ไงก็ขอบใจนะ)))

 

แล้วคาบที่สาม ก็ต้องจัดการสอนให้เขาดู

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ไอ้กิจกรรมที่เตรียมๆ ไว้

ยังไม่ทันได้แสดงเลย

เอ๊ย... ไม่ได้งัดมาโชว์เลย พวกเกมส์ไรพวกเนี้ย

 

หมดคาบสามซะแระ

 

ทีนี้คาบสี่ออกจากห้องเรียน

ก็มาเจอกับ คอมเมนท์และอินเทอร์วิว

ล่อไปคาบหนึ่งเต็มๆ

((( T____T หมดกัน... ว่างคาบสี่คาบเดียวซะด้วย)))

 

ปองก็เดินลงไป...

กะจะหาอะไรกิน

ในใจก็คิดว่ายัง ๑๑ โมงอยู่

 

กดโทรศัพท์จาโทรหาพี่สุดที่รัก

แต่...

มองโทรศัพท์อีกที

อ้าวทำไมนาฬิกาในโทรศัพท์บอกว่า ๑๒ วะ???

 

เดินๆ ไปถามนักเรียน

ว่าตอนนี้คาบไรแล้ว

เด็กก็บอกว่า "คาบ๕ แล้วค่ะ"

เราก็ได้แต่ เซ็งเลย.....

 

(((เวลาช่างผ่านไปรวดเร็วนัก)))

 

เดินกลับไปที่ตึก

เพราะมีสอนม.๒/๖ (ภาษาอังกฤษอีกนั่นแหละ)

ขึ้นตึกไป

บนตึกก็หาปองกันให้วุ่น

 

เอ่อ... แบบว่า หิวอ่ะค่ะ

จะไม่ให้ไปกินข้าวกินน้ำกันเลยเหรอไงเนี่ย??

 

(((เฮ้อ... แอบถอนหายใจ)))

 

ก็แบบว่า

เราขึ้นไปสอนช้า

นักเรียนมันก็ยั๊วะเยี๊ยะ

((ก็ห้องหนึ่งล่อไป ๕๕ คน))

แล้วเด็กวัยม.๒-๓ เนี่ย

ขอบอก .. เกรียนสุดๆ

กุเก๋า กุเจ๋ง กุโครตเท่

อะไรก็ว่ากันไป

แต่ในสายตาเรา

ไอ่พวกนี้ ก็แค่เด็กกะเปี๊ยกเท่านั้นแหละ

 

เชอะ...

 

ทีนี้ ..ก็สอนไปด้วยอารมณ์ที่แบบว่า

ทั้งขู่

ทั้งดุ

เออ.. สารพัดวิธี  มีไรก็งัดมาหมด

ก็เลย...

ยิ่งหมดพลังเข้าไปใหญ่

((เจ้าพวกบ้าพวกเนี้ย))

 

ไม่อยากจะบ่น

เสียสุขภาพจิต

รู้เลย..

เด็กสมัยนี้นะ

แย่สุดๆ

 

เห็นแล้วไม่อยากมีลูกเล้ย

ไม่รู้จะเลี้ยงออกมาแล้วเป็นงี้รึเปล่า

ไม่อยากจะคิด

 

สอนเสร็จ

ก็เข้าไปแจกชีตให้นักเรียนภาษาอังกฤษ

ของอาจารย์ที่เขาไปนอกต่อ

แล้วแอบแว๊บไปซื้อก๋วยเตี๋ยวหน้า ร.ร.

 

เฮ้อ...

อาหารตกถึงท้องปองซักกาที

หิวจนตาลาย

 

กลับมาก็แวะดูพวกนักเรียนที่เขาฝากไว้

ก็ไม่เห็นมันสร้างปัญหา

(((สอนม.ปลายเนี่ย ดีกว่าม.ต้นเยอะเลยยยยยย)))

(((เพราะมันพูดรู้เรื่องกว่ากันเยอะ....)))

 

เสร็จแล้ววันนี้ก็ต้องสอนญี่ปุ่น

แทนคนญี่ปุ่นที่ลาอีก

(((คาบ ๗)))

วันนี้ก็สอนคาบ ๑ แทนชีไปแร้ว

 

แล้วคาบ ๘-๙

ก็เป็นชั่วโมงของปอง

แบบว่าเจอเด็กไปคาบ ที่๑ แล้วอ่ะ

วันนี้เจอกันตั้ง สามคาบ

 

โครตตตตตตตตตตตตจาเบื่อหน้ามันเรยยยยยยย

 

แล้วก็ไปแจกชีต ให้ห้องภาษาอังกฤษอีกตามระเบียบ

 

เหนื่อยจัง

เค้าน่าจะขึ้นเงินเดือนให้เราบ้างเนอะ

.
แต่ก็ช่างเหอะ

ไม่ได้หวังไรตรงนี้แล้วอ่ะ

แม้ว่า วันนี้คนที่เค้ามา ออฟเสิร์ฝ จาให้กำลังใจ

ว่าพยายามเข้านะ

ก็เพราะเค้าเห็นว่า

คนที่รู้ภาษานี้แล้วมาเป็นครูมันมีน้อยอ่ะจิ

 

(((อย่ามาอนุรักษ์ พันธุ์ ฉันไว้เล้ยยยยย))))

(((หมดเทอมนี้ ตูก็จาโอเพ่นแล้วเว่ย)))

 

ก็ไหนๆ จะต้องทำงานหนักทั้งที

อายุก็ ๒๕ เข้าไปแล้ว

 

ขอทำงานหนักที่เงินดี จะดีกว่า

ไอ่เรื่องมั่นคงไม่มั่นคงยังไง

ไม่สนใจหรอก

เพราะไง จุดจบชีวิตนี้

ก็จะตายในอาชีพนักเขียน

 

....

ตอนนี้ก็เลยอยากไปล่าความฝันในวัยเยาว์

ซักกะหน่อย

^_______^

 

อันที่จริง

ก็เพื่อเงินด้วยแหละ

วะฮ่าฮ่าๆๆๆ

 

(((แอบหน้าเลือด)))

 

แต่ก็เอาเหอะ

อีกไม่กี่เดือนก็จะกลายเป็นนักวิจัยฝุ่นแล้ว

ยังไง

ช่วงนี้ทำได้ก็คือหางานใหม่ไว้แต่เนิ่นๆ

 

 

แม้คัยจะบอกให้อยู่สอนต่อ

แต่ปองคงไม่แล้วอ่ะ

พูดแล้วไม่คืนคำ

 

...ยังไงก็จะไป...

 

ติดปีกแล้วเฟ่ยยยยยย

 

+++QooPong's Diary+++

ThanKs FoR UR msg.

Take Care naka ev'rybody