หงุดหงิดง่ะ

...

- -'

 

ปอจอดอ ไม่มาซักที

สันนิษฐานอาจจะเป็นเพราะว่า

ออกกำลังกายหนักหน่วงไปหน่อยมั้ง

 

ก็แบบว่า

อย่างที่เคยบอกไปอ่ะแหละ

ว่าจะลาออกจากที่ทำงานเนี้ยะ

 

แล้วตอนนี้ก็มีภาระกิจความฝันที่ต้องจัดการ

 

...

ไม่รู้ดิ ว่ามันเพ้อเจ้อรึป่าว

แต่ว่ายังไงๆ ก่อนตายก็อยากจะลองทำตามความฝันดู

 

ปองอ่ะ อาจจะเคยเล่นเปนครูสอนนักเรียน

ในสมัยที่เป็นเด็ก

แต่ในใจลึกๆ แล้ว ไม่เคยคิดอยากจะเป็นครูเลยนะ

 

ป่าววววววววววววววว

...

ไม่ได้จะดูถูกว่าอาชีพนี้ไม่ดี

แต่ว่ามันเบื่ออ่ะ

แบบว่า  ปองก็โตมาในครอบครัวครูๆ นี่แหละ

อยากเปลี่ยนแนวบ้าง

 

ใช่...

เจเนอเรชั่นปอง

ก็มีแค่ปองคนเดียวที่เป็นครูอยู่ตอนนี้

 

มันก็เป็นงานที่สบายดีอยู่หรอกนะ

ทุกอย่างดีมากมาย

(((เอ่อ.. ยกเว้นผู้ร่วมงาน กับระบบงี่เง่าบางอย่าง)))

ก็ทำให้ปองมีความสุขดีอยู่หรอก

 

แต่ปองยังมีความฝันอยู่

ซึ่งฝันไว้อยู่สองอย่างเท่านั้น

๑. ก็คือเป็นนักเขียน

๒. ก็คือเป็นแอร์

 

เมื่อก่อน ตั้งแต่เป็นเด็กแล้ว

ก็แอบคิด...  คิดไว้ในใจลึกๆ  ว่าอยากเป็นแอร์

ไม่เคยบอกใคร  แล้วก็บอกตัวเอง

ว่าอาจจะไม่ได้เป็นหรอก

...

คงเป็นไม่ได้หรอก

...

แล้วก็เก็บความฝันนั้นไว้

ไปตามล่าหาความฝันบ้าๆ บอๆ ตามวัย

เช่น เป็นนักร้องบ้างล่ะ  อยากเป็นดารา

(((ซึ่งก็เป็นอะรัยที่ดูงี่เง่ามากในตอนนั้น ฮ่าๆๆ)))

 

จนตอนที่เรียนปีสาม

เทคคอร์สวิชาโทอังกฤษ กับดร.ท่านหนึ่ง

อาจารย์เขาก็เชียร์ดีมาก

เป็นกำลังใจที่ดีเลิศศศศศ

จนปองฮึดอีกครั้ง

 

เอาวะ  ยังไงก็จะเป็นแอร์

 

แต่พอกลับไปบ้าน

ไปเล่าให้ใครต่อใครฟัง

เขาก็ว่าเราไม่มีทางได้เป็นหรอก

เพราะว่าคนอย่างปอง

มันไม่ได้เพอร์เฟคท์อะไรอย่างงั้น

 

T_______T

เศร้าว่ะ

...

ก็เลย

...

พับความฝันอันนี้ไว้

เก็บไว้ให้ลึกส่วนลึก

ลึกยิ่งขึ้น

 

จนเรียนจบปีสี่

จนมีความคิดอีกครั้ง

แล้วก็พับเก็บไปอีกครั้ง

 

ไม่รู้ตอนนั้นทำไมต้องเป็นอย่างนั้นด้วยนะ

 

แล้วก็ไปเป็นครู

แล้วผู้ใหญ่ที่บ้านก็จะคอยมาบอก

เป็นเหอะ ดีอย่างงู้น อย่างงี้

 

ได้สิ...

เป็นให้ได้นะ

แต่ว่า มันอาจจะยังไม่ใช่

ปองไม่ชอบอยู่กับที่

ปองต้องไปอ่ะ

 

ถึงแม้จะเป็นนักเขียน

จะต้องเขียนหนังสือวันไหน

ปองก็คงไม่มีวันอยู่แค่ที่บ้าน

ปองอาจจะออกท่องเที่ยวไปที่ไหนสักแห่ง

เพื่อเขียนนิยายสักเรื่องหนึ่ง

...

 

แล้วตอนนี้ก็ตัดสินใจจะพอแล้ว

ทางเดินที่จะทำให้ไกลห่างความฝันออกไป

แล้วก็ออกตามหาความฝันของปอง

 

กว่าจะคิดได้ก็เกือบจะสายแล้ว

อายุก็เกือบจะเกิน

แล้วคุณสมบัติอะไรๆ ก็ยังไม่พร้อม

ตอนนี้ก็เลยทำทุกอย่าง

เพื่อไปสู่เส้นทางความฝันนั้นให้ได้

 

ถึงแม้ว่าคราวนี้จะไม่ได้

แต่ปองก็จะยังเดินต่อไป

จะสมัครไปจนกว่าจะหมดโอกาส

อย่างน้อยก็ถือว่าได้ลงมือทำ

ดีกว่าได้แต่อยาก

แต่ไม่เคยที่จะเดินไปสู่เส้นทางนั้น

เหมือนในอดีตที่ผ่านมา

 

แม้จะไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร

ปองอาจจะไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนั้น

แต่ก็ดีใจที่ยังได้ไปลองนะ

 

ส่วนการเป็นนักเขียนนั้น

ปองก็รู้ดีอยู่แล้วว่า

เป็นความฝันสุดท้ายที่มี

แม้ไม่รู้ว่าจะเกิดมาเพื่อเป็นนักเขียนรึเปล่า

 

แต่ปองรู้แค่ว่า

ปองทำได้

 

แค่นั้นแหละ

 

++++

ยากจังเนอะ

การตามล่าหาความฝันแต่ละอย่างของใครสักคน

 

+++

i believe i can fly

i believe i can touch the sky~

+++QooPong's Diary+++

thanx for ur msg. ka

Take Care everyone~